Kwestia alimentów do kiedy płatne jest zagadnieniem niezwykle istotnym dla wielu rodzin w Polsce. Obowiązek alimentacyjny, czyli dostarczanie środków utrzymania osobie uprawnionej, jest regulowany przez polskie prawo i ma na celu zapewnienie godnego życia tym, którzy sami nie są w stanie się utrzymać. Zrozumienie zasad, na jakich funkcjonuje ten obowiązek, pozwala uniknąć wielu nieporozumień i konfliktów. Prawo rodzinne precyzuje, kiedy obowiązek ten powstaje, jak długo trwa i w jakich sytuacjach może ulec zmianie. Kluczowe jest tutaj rozróżnienie między alimentami na rzecz małoletnich dzieci a alimentami na rzecz dorosłych dzieci lub innych członków rodziny. Zrozumienie tych niuansów prawnych jest niezbędne dla prawidłowego ubiegania się o świadczenia lub ich uregulowania.
W polskim porządku prawnym, obowiązek alimentacyjny jest jedną z fundamentalnych zasad ochrony rodziny, szczególnie dzieci. Ustawodawca przewidział, że w pewnych sytuacjach jeden członek rodziny jest zobowiązany do zapewnienia środków utrzymania innemu. Najczęściej dotyczy to relacji rodzice-dzieci, ale zakres ten jest szerszy. Zrozumienie, kiedy i do kiedy płatne są alimenty, jest kluczowe dla zachowania stabilności finansowej rodziny i zapewnienia bytu osobom potrzebującym. W niniejszym artykule przyjrzymy się szczegółowo prawnej stronie alimentów, wyjaśniając wszystkie istotne aspekty, które mogą mieć wpływ na ich wysokość, czas trwania i sposób egzekwowania.
Rozwiewając wątpliwości, przyjrzymy się bliżej prawnym uwarunkowaniom dotyczącym alimentów. Od momentu powstania obowiązku, przez jego trwanie, aż po ustanie – każdy etap jest regulowany przez przepisy. Celem jest ochrona interesów osób uprawnionych, ale również zapewnienie racjonalności i proporcjonalności świadczeń ze strony zobowiązanych. Warto zaznaczyć, że przepisy dotyczące alimentów ewoluowały na przestrzeni lat, dostosowując się do zmieniających się realiów społecznych i ekonomicznych. Dlatego też, zawsze istotne jest odniesienie się do aktualnego stanu prawnego.
Jakie są granice czasowe płatności alimentów dla dzieci
Granice czasowe płatności alimentów dla dzieci są ściśle określone przez polskie prawo. Podstawowa zasada mówi, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka trwa do momentu, gdy dziecko osiągnie pełnoletność, czyli ukończy 18 lat. Jednakże, ta zasada nie jest absolutna i istnieją od niej istotne wyjątki. W przypadku, gdy dziecko kontynuuje naukę po osiągnięciu pełnoletności, obowiązek alimentacyjny może zostać przedłużony. Kluczowe jest tutaj udowodnienie, że dziecko rzeczywiście potrzebuje wsparcia finansowego w celu dalszego kształcenia się i uzyskania kwalifikacji zawodowych, które pozwolą mu na samodzielne utrzymanie się w przyszłości. Sąd analizuje wówczas indywidualną sytuację dziecka, jego możliwości zarobkowe oraz celowość dalszej nauki.
Ważne jest, aby podkreślić, że samo ukończenie 18 lat nie kończy automatycznie obowiązku alimentacyjnego. Jeśli dziecko nadal się uczy, na przykład w szkole średniej, technikum czy studiuje, rodzice nadal są zobowiązani do jego utrzymania. Prawo zakłada, że proces zdobywania wykształcenia, który ma na celu przygotowanie do przyszłego życia zawodowego, powinien być wspierany przez rodziców. Sąd ocenia, czy dalsza nauka jest uzasadniona i czy dziecko aktywnie stara się ukończyć dany etap edukacji. Niemożliwe jest uzyskanie alimentów na podstawie samego faktu kontynuowania nauki bez wykazywania potrzeby takiego wsparcia i starań o ukończenie szkoły.
Zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka trwa do czasu, gdy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. W praktyce oznacza to, że nawet po ukończeniu 18 roku życia, jeśli dziecko nadal się uczy lub jest niepełnosprawne i niezdolne do pracy, rodzice nadal mogą być zobowiązani do płacenia alimentów. W przypadku dzieci uczących się, alimenty mogą być płacone aż do momentu ukończenia przez nie nauki, pod warunkiem, że nauka ta jest kontynuowana w sposób celowy i prowadzi do zdobycia zawodu lub umiejętności umożliwiających samodzielność życiową. Sąd bierze pod uwagę takie czynniki jak wiek dziecka, jego stan zdrowia, możliwości zarobkowe oraz stopień zaawansowania nauki.
Zasady ustalania czasu trwania obowiązku alimentacyjnego dla dorosłych
Zasady ustalania czasu trwania obowiązku alimentacyjnego dla dorosłych dzieci różnią się od tych dotyczących małoletnich. Po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, obowiązek alimentacyjny rodziców wygasa z mocy prawa, chyba że istnieją szczególne okoliczności, które uzasadniają jego dalsze trwanie. Najczęściej są to sytuacje, w których dorosłe dziecko nie jest w stanie samodzielnie utrzymać się z powodu niepełnosprawności, choroby uniemożliwiającej podjęcie pracy lub kontynuowania nauki w sposób celowy. W takich przypadkach, obowiązek alimentacyjny może trwać nadal, dopóki ustanie przyczyna uniemożliwiająca samodzielność.
Kluczowym kryterium dla przedłużenia obowiązku alimentacyjnego wobec dorosłego dziecka jest jego niedostatek. Oznacza to, że dziecko musi znajdować się w sytuacji, w której nie jest w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, takich jak wyżywienie, mieszkanie, ubranie czy opieka zdrowotna, pomimo podjęcia starań. Sąd ocenia, czy dorosłe dziecko wykazuje inicjatywę w poszukiwaniu pracy, czy jego niezdolność do samodzielnego utrzymania się jest trwała, czy też tymczasowa. Ważne jest również, aby dziecko nie uchylało się od obowiązku pracy, jeśli jego stan zdrowia na to pozwala.
W kontekście dorosłych dzieci, prawo przewiduje również możliwość ubiegania się o alimenty od innych członków rodziny, takich jak dziadkowie czy rodzeństwo, jeśli rodzice nie są w stanie lub nie chcą spełnić swojego obowiązku. Jednakże, obowiązek alimentacyjny wobec dorosłych dzieci jest zazwyczaj ograniczony w czasie i zależy od konkretnych okoliczności. Kluczowe jest wykazanie, że dziecko jest w stanie niedostatku i że nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, pomimo podejmowanych starań. Sąd zawsze bierze pod uwagę możliwości zarobkowe i majątkowe zarówno zobowiązanego, jak i uprawnionego, a także zasady współżycia społecznego.
Kiedy ustaje obowiązek alimentacyjny wobec dziecka i dorosłego
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka ustaje przede wszystkim z chwilą osiągnięcia przez nie pełnoletności, czyli 18 roku życia. Jest to podstawowa zasada, która ma zapewnić usamodzielnienie się młodych ludzi. Jednakże, jak już wielokrotnie podkreślano, istnieją wyjątki od tej reguły. Jeśli dziecko po ukończeniu 18 lat kontynuuje naukę, która ma na celu zdobycie kwalifikacji zawodowych, umożliwiających mu samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny może być przedłużony. Kluczowe jest tutaj udowodnienie, że dalsza nauka jest celowa i że dziecko aktywnie dąży do jej ukończenia. Sąd analizuje indywidualną sytuację, biorąc pod uwagę wiek dziecka, jego stan zdrowia, postępy w nauce oraz możliwości zarobkowe.
W przypadku dorosłych dzieci, obowiązek alimentacyjny wygasa, gdy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Oznacza to, że dziecko posiada wystarczające dochody lub majątek, aby pokryć swoje podstawowe potrzeby życiowe. Sąd ocenia, czy dorosłe dziecko aktywnie poszukuje pracy, czy jego niezdolność do samodzielnego utrzymania się jest trwała, czy też tymczasowa. Ważne jest, aby dziecko nie uchylało się od obowiązku pracy, jeśli jego stan zdrowia na to pozwala. Z drugiej strony, jeśli dorosłe dziecko jest niepełnosprawne, przewlekle chore lub z innych uzasadnionych przyczyn niezdolne do pracy, obowiązek alimentacyjny może trwać nadal, dopóki te okoliczności nie ustaną.
Możliwe jest również, że obowiązek alimentacyjny ustanie w wyniku zmiany stosunków. Na przykład, jeśli osoba zobowiązana do płacenia alimentów znajdzie się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia jej dalsze wywiązywanie się z tego obowiązku, może złożyć wniosek do sądu o uchylenie lub obniżenie alimentów. Podobnie, jeśli sytuacja osoby uprawnionej ulegnie poprawie, np. znajdzie ona stabilną pracę i zacznie zarabiać wystarczająco dużo, aby się samodzielnie utrzymać, obowiązek alimentacyjny również może zostać zniesiony. Każda taka zmiana wymaga jednak formalnego orzeczenia sądu.
Alimenty do kiedy płatne czy można zmienić orzeczenie sądu
Orzeczenie sądu dotyczące alimentów, w tym ustalające ich wysokość i czas trwania, nie jest ostateczne i może ulec zmianie w przypadku istotnej zmiany stosunków. Jest to kluczowa zasada, która zapewnia elastyczność systemu prawnego i pozwala na dostosowanie wysokości świadczeń do aktualnych potrzeb oraz możliwości finansowych stron. Osoba zobowiązana do płacenia alimentów może złożyć wniosek do sądu o ich obniżenie lub uchylenie, jeśli jej sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu. Może to być spowodowane utratą pracy, chorobą, koniecznością ponoszenia dodatkowych, nieprzewidzianych wydatków, czy też innymi ważnymi przyczynami, które uniemożliwiają dalsze wywiązywanie się z obowiązku w dotychczasowej wysokości.
Z drugiej strony, osoba uprawniona do alimentów może również wystąpić do sądu z wnioskiem o ich podwyższenie, jeśli jej potrzeby wzrosły, na przykład w związku z kosztami leczenia, edukacji, czy też ogólnym wzrostem kosztów utrzymania. Sąd, rozpatrując taki wniosek, bierze pod uwagę nie tylko potrzeby osoby uprawnionej, ale również możliwości zarobkowe i majątkowe osoby zobowiązanej. Kluczowe jest wykazanie, że zmiana stosunków jest trwała i znacząca, a nie tylko chwilowa niedogodność. Sąd analizuje wszystkie okoliczności sprawy, aby wydać sprawiedliwy wyrok.
Warto podkreślić, że zmiana orzeczenia o alimentach wymaga formalnego postępowania sądowego. Samo zaprzestanie płacenia alimentów lub jednostronne ich obniżenie nie jest zgodne z prawem i może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu o zmianie wysokości alimentów lub ich uchyleniu jest wiążące dla stron. Proces ten wymaga przedstawienia dowodów potwierdzających zmianę okoliczności, takich jak zaświadczenia o zarobkach, dokumentacja medyczna, czy rachunki za poniesione wydatki. Sąd ocenia, czy przedstawione dowody są wystarczające do uzasadnienia zmiany pierwotnego orzeczenia.
Czy alimenty po 18 roku życia są płatne w każdym przypadku
Alimenty po 18 roku życia nie są płatne w każdym przypadku. Podstawowa zasada polskiego prawa rodzinnego stanowi, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka wygasa z chwilą jego pełnoletności, czyli po ukończeniu 18 lat. Jest to moment, w którym dziecko zazwyczaj osiąga dojrzałość i powinno być zdolne do samodzielnego utrzymania się. Jednakże, ustawa przewiduje pewne wyjątki od tej reguły, które pozwalają na przedłużenie obowiązku alimentacyjnego, jeśli dziecko nadal znajduje się w potrzebie i nie jest w stanie samodzielnie zabezpieczyć swoich podstawowych potrzeb życiowych.
Najczęściej spotykanym wyjątkiem jest sytuacja, gdy dziecko po osiągnięciu pełnoletności nadal kontynuuje naukę. Może to być szkoła średnia, technikum, szkoła policealna lub studia wyższe. W takich przypadkach, obowiązek alimentacyjny może być przedłużony aż do momentu zakończenia przez dziecko nauki, pod warunkiem, że nauka ta jest celowa i prowadzi do zdobycia przez niego kwalifikacji zawodowych, które umożliwią mu samodzielne utrzymanie się w przyszłości. Rodzic zobowiązany do płacenia alimentów musi mieć świadomość, że obowiązek ten może trwać dłużej niż do 18 urodzin dziecka. Ważne jest, aby dziecko aktywnie uczestniczyło w nauce i wykazywało starania w celu jej ukończenia.
Kolejnym ważnym wyjątkiem jest sytuacja, gdy dorosłe dziecko jest niepełnosprawne lub przewlekle chore i z tego powodu nie jest zdolne do podjęcia pracy i samodzielnego utrzymania się. W takich przypadkach, obowiązek alimentacyjny może trwać bezterminowo, dopóki istnieją przyczyny uniemożliwiające dziecku samodzielność. Sąd zawsze ocenia indywidualną sytuację dziecka, jego stan zdrowia, możliwości zarobkowe oraz stopień jego zależności od rodziców. Należy pamiętać, że nawet w przypadku dorosłych dzieci, obowiązek alimentacyjny jest świadczeniem o charakterze subsydiarnym, co oznacza, że zobowiązany powinien ponosić go tylko w zakresie, w jakim uprawniony nie jest w stanie zaspokoić swoich potrzeb przy wykorzystaniu własnych środków.
Alimenty do kiedy płatne a kwestia alimentów na rzecz dorosłych dzieci
Kwestia alimentów na rzecz dorosłych dzieci jest jednym z bardziej złożonych zagadnień w polskim prawie rodzinnym. Po osiągnięciu przez dziecko 18 roku życia, obowiązek alimentacyjny rodziców wygasa z mocy prawa, chyba że istnieją szczególne okoliczności uzasadniające jego dalsze trwanie. Kluczową przesłanką do utrzymania obowiązku alimentacyjnego wobec dorosłego dziecka jest jego stan niedostatku. Oznacza to, że dziecko nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, takich jak wyżywienie, mieszkanie, ubranie czy opieka medyczna, pomimo podjęcia uzasadnionych starań.
Ważne jest, aby dorosłe dziecko aktywnie starało się o zapewnienie sobie samodzielności. Obejmuje to poszukiwanie pracy, podnoszenie kwalifikacji zawodowych lub kontynuowanie nauki w sposób, który faktycznie prowadzi do zdobycia umiejętności umożliwiających samodzielne utrzymanie. Sąd ocenia, czy dziecko wykazuje należytą staranność w tym zakresie. Jeśli dorosłe dziecko uchyla się od pracy, mimo że jego stan zdrowia na to pozwala, lub jeśli jego nauka jest jedynie sposobem na uniknięcie odpowiedzialności, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny wygasł.
Należy również pamiętać, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dorosłych dzieci jest świadczeniem o charakterze subsydiarnym. Oznacza to, że rodzice są zobowiązani do świadczenia alimentów tylko w takim zakresie, w jakim dziecko samo nie jest w stanie zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb. Sąd bierze pod uwagę możliwości zarobkowe i majątkowe zarówno rodziców, jak i dorosłego dziecka. Jeśli dziecko posiada własne środki lub jest w stanie je uzyskać, a rodzice znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny jest nadmiernym obciążeniem.
Ustalanie alimentów do kiedy płatne w przypadku separacji i rozwodu
W przypadku separacji i rozwodu, kwestia alimentów do kiedy płatne nabiera szczególnego znaczenia, zwłaszcza gdy w grę wchodzą dzieci. Sąd, orzekając o rozwodzie lub separacji, zawsze orzeka również o obowiązku alimentacyjnym rodziców wobec małoletnich dzieci. W tym przypadku, obowiązek ten trwa do momentu, gdy dziecko osiągnie samodzielność życiową. Jak już wielokrotnie było wspomniane, samodzielność ta jest zazwyczaj rozumiana jako moment osiągnięcia pełnoletności, ale może być przedłużona, jeśli dziecko kontynuuje naukę lub jest niezdolne do pracy z powodu niepełnosprawności.
Co istotne, w przypadku rozwodu, jeden z małżonków może być również zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz drugiego małżonka, jeśli znajduje się on w niedostatku. Obowiązek ten może być orzeczony jako alimenty rozwodowe. Czas trwania tych alimentów jest zazwyczaj ograniczony w czasie i zależy od wielu czynników, takich jak długość trwania małżeństwa, wiek małżonka ubiegającego się o alimenty, jego stan zdrowia, możliwości zarobkowe oraz stopień jego przyczynienia się do powstania lub wzrostu niedostatku drugiego małżonka. Sąd może orzec alimenty rozwodowe na czas określony, na przykład na kilka lat, aby umożliwić małżonkowi czas na przekwalifikowanie się lub znalezienie pracy.
Ważnym aspektem jest również możliwość umownego ustalenia alimentów przez strony w drodze ugody. W przypadku rozwodu lub separacji, małżonkowie mogą sami zdecydować o wysokości i czasie trwania obowiązku alimentacyjnego, zarówno wobec dzieci, jak i wobec siebie nawzajem. Taka ugoda, zatwierdzona przez sąd, ma moc prawną i jest wiążąca dla stron. Pozwala to na uniknięcie długotrwałych i kosztownych sporów sądowych. Niemniej jednak, nawet w przypadku ugody, sąd zawsze bada, czy postanowienia dotyczące alimentów są zgodne z dobrem dziecka i nie naruszają zasad współżycia społecznego.
Alimenty do kiedy płatne a sytuacja dziecka niepełnosprawnego
Alimenty do kiedy płatne w przypadku dziecka niepełnosprawnego stanowią specyficzną kategorię, która wymaga szczególnego uwzględnienia. Polskie prawo przewiduje, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka trwa tak długo, jak długo dziecko jest w stanie niedostatku i nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać. W przypadku dziecka niepełnosprawnego, które z uwagi na swoje schorzenie jest trwale niezdolne do pracy lub ma znacząco ograniczone możliwości zarobkowe, obowiązek alimentacyjny rodziców może trwać bezterminowo, nawet po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności.
Sąd, rozpatrując sprawy dotyczące alimentów na rzecz niepełnosprawnych dzieci, bierze pod uwagę przede wszystkim ich indywidualne potrzeby, które mogą być znacznie wyższe niż w przypadku dzieci zdrowych. Dotyczy to kosztów związanych z leczeniem, rehabilitacją, specjalistyczną opieką, edukacją przystosowaną do ich potrzeb, a także potrzeb bytowych. Kluczowe jest wykazanie, że niepełnosprawność dziecka uniemożliwia mu osiągnięcie samodzielności życiowej i że wymaga ono stałego wsparcia finansowego ze strony rodziców.
Ważne jest również, aby rodzice wykazali, że podjęli wszelkie możliwe starania, aby zapewnić dziecku jak największą samodzielność, na jaką pozwalają jego możliwości. Oznacza to między innymi korzystanie z dostępnych form rehabilitacji, edukacji specjalnej, czy też programów wsparcia dla osób niepełnosprawnych. Obowiązek alimentacyjny w takich przypadkach jest wyrazem solidarności rodzinnej i troski o dobro dziecka, które ze względu na swoją niepełnosprawność jest szczególnie narażone na trudności życiowe. Sąd dąży do tego, aby wysokość alimentów była wystarczająca do pokrycia usprawiedliwionych potrzeb dziecka, jednocześnie nie obciążając nadmiernie rodziców, którzy również mają swoje możliwości finansowe.
Alimenty do kiedy płatne a możliwość zawarcia ugody rodzicielskiej
Alimenty do kiedy płatne mogą być również ustalane w drodze ugody rodzicielskiej, która stanowi alternatywę dla długotrwałych postępowań sądowych. Ugoda taka może zostać zawarta pomiędzy rodzicami dziecka i określać zarówno wysokość alimentów, jak i czas ich trwania. Jest to szczególnie korzystne rozwiązanie, gdy rodzice potrafią dojść do porozumienia i działają w najlepszym interesie dziecka. Ugoda rodzicielska, aby była prawnie wiążąca, musi zostać sporządzona w odpowiedniej formie, a w przypadku gdy dotyczy ona ustalenia lub zmiany wysokości alimentów, powinna zostać zatwierdzona przez sąd.
Zatwierdzenie ugody przez sąd ma kluczowe znaczenie, ponieważ nadaje jej moc prawną wykonalnego tytułu wykonawczego. Oznacza to, że jeśli jedna ze stron nie wywiąże się z postanowień ugody, druga strona może wszcząć postępowanie egzekucyjne bez konieczności ponownego prowadzenia postępowania sądowego w sprawie o alimenty. Sąd, przed zatwierdzeniem ugody, bada, czy jej postanowienia są zgodne z prawem i czy nie naruszają interesu dziecka. Szczególną uwagę zwraca się na to, czy wysokość alimentów jest adekwatna do potrzeb dziecka i możliwości zarobkowych rodziców.
Zawarcie ugody rodzicielskiej może przynieść wiele korzyści. Po pierwsze, pozwala na szybsze i mniej stresujące niż postępowanie sądowe rozwiązanie kwestii alimentów. Po drugie, daje stronom większą kontrolę nad treścią porozumienia. Po trzecie, może przyczynić się do utrzymania lepszych relacji między rodzicami, co jest niezwykle ważne dla dobra dziecka. Nawet jeśli rodzice się rozstają, możliwość porozumienia w sprawach dotyczących dzieci jest cennym elementem budowania stabilnego środowiska dla ich rozwoju. Warto jednak pamiętać, że ugoda nie może naruszać podstawowych zasad prawa i musi uwzględniać dobro dziecka jako priorytet.
Alimenty do kiedy płatne a alimenty zasądzone na rzecz dziadków
Alimenty do kiedy płatne mogą być również zasądzone na rzecz dziadków, choć jest to sytuacja znacznie rzadsza niż w przypadku alimentów na rzecz dzieci. Zgodnie z polskim Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, obowiązek alimentacyjny obciąża nie tylko rodziców, ale także krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Oznacza to, że dziadkowie mogą być zobowiązani do płacenia alimentów na rzecz swoich wnuków, jeśli rodzice nie są w stanie ich utrzymać. Analogicznie, dziadkowie mogą być uprawnieni do otrzymywania alimentów od swoich wnuków, jeśli sami znajdują się w stanie niedostatku.
Obowiązek alimentacyjny dziadków wobec wnuków powstaje zazwyczaj w sytuacji, gdy rodzice dziecka nie żyją, zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej, lub z innych ważnych przyczyn nie są w stanie wywiązać się ze swojego obowiązku. W takich przypadkach, dziadkowie mogą zostać zobowiązani do alimentów, ale ich zakres i czas trwania są ściśle określone przez sąd. Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim możliwości finansowe dziadków oraz potrzeby dziecka. Podobnie jak w przypadku alimentów na rzecz dzieci, priorytetem jest zapewnienie dziecku środków do życia.
Z drugiej strony, dziadkowie, którzy sami znajdują się w stanie niedostatku i nie są w stanie samodzielnie się utrzymać, mogą wystąpić z roszczeniem o alimenty do swoich dorosłych wnuków. Ten obowiązek spoczywa na wnukach wtedy, gdy rodzice dziadków (czyli rodzice samych wnuków) nie żyją lub nie są w stanie ich utrzymać. Jest to forma wzajemnej pomocy i solidarności rodzinnej. W obu przypadkach, ustalając wysokość i czas trwania alimentów, sąd zawsze kieruje się zasadą proporcjonalności i uwzględnia całokształt sytuacji materialnej i życiowej stron. Kluczowe jest wykazanie, że druga strona rzeczywiście znajduje się w stanie niedostatku i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb.